می خواهم خودم برایت بنویسم
بنویسم از سخاوت چشمانم
بنویسم ازصراحت لبخندم
بنویسم از صداقت دستانم
یا شاید،
بنویسم از گرداب حماقتم
چرا؟!
نخند!
به ساده دل بودنم نخند.....
هوا گرگ و میش شده بود.....
گرگ و میشی که نوید تاریکی میداد....نگاهمو به آسمون دوختم شاید ردی از
روشنی پیدا کنم....اون دور دورا یه ستاره سوسو میزد تا این پیام به آدما برسونه
که هیچ سیاهی مطلقی وجود نداره.....
بازم بغض همیشگی تو گلوم بالا و پایین می پرید،دلم می خواست یه نفس عمیق
میکشیدم ...اما.....مگه با وجود این ماسک لعنتی میشه .....
دیگه رسیده بودم جلوی در بیمارستان.....
تو قلبم درد عجیبی پیچید....به دیوار تکیه دادم و به آسمون خیره شدم.....
من یقین دارم،من ایمان دارم،به خدای حسین،به خدای عرفه،به خدای ابراهیم و
به خودم.....
یهو یه دستی خورد پشت شونه هام و گفت :اشکاتو پاک کن!بفرما تو دم در بد!!
تو رابه جای همه کسانی که نشناخته ام،دوست می دارم....
تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام ،دوست می دارم....
برای خاطر عطر نان گرم
و برف های آب شده
و برای خاطر نخستین گناه
تو را به خاطر دوست داشتن ،دوست می دارم......
تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم،دوست می دارم.....
آسمان به ابر آلوده بود
ابر به باران
باران به چتر
چتر به من
و ادامه این آلودگی غمگین می شود وقتی بی دلیل به تو نمی رسد.
ادامه مطلب...
ماهی کوچک دچار آبی بی کران بود.آرزویش همه این بود که روزی به دریا برسد.
هر روز و هر شب می رفت اما به دریا نمی رسید.ماهی مدام می گریست،از
دوری و از دلتنگی.ماهی یک عمر گریست و در اشک های خود غرق شد و مُرد،
اما هیچ وقت نفهمید که دریا همان بود که عمری در آن غوطه می خورد.
***
قصه که به این جا رسید،آدم گفت:ماهی در آب بود و نمی دانست،شاید آدمی هم
با خداست و نمی داند. و شاید آن دوری که عمری از آن دم زدیم،تنها یک اشتباه
باشد.
آن وقت لبخند زد.خوشبختی از راه رسید و بهشت همان دم برپا شد.
آیین عشق بازی دنیا عوض شده ست
یوسف عوض شده ست ،زلیخا عوض شده ست
خو کن به قایقت که به ساحل نمی رسیم
خوکن،که جای ساحل و دریا عوض شده ست.......